Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘respect’

Omdat het vaders laatste wens was in een handgeschreven document, werd aan zijn wens tegemoet gekomen met onuitgesproken weerstand. Met de laatste wens van een overledene viel immers niet te spotten.

Na vijfenzestig jaren schepen verbranden waren al zijn zwavelstokken verstreken en viel er niets meer te verkolen. Het vuur keerde zich tegen zijn lichaam en na nog eens zes jaren verzette hij zich niet meer. Hij viel tenslotte in eenzaamheid naast zijn nest en werd niet meer wakker

De superster van zijn eigen groteske toneelstuk bleef nu achter in z’n krappe houten kist op het podium van de zaal waar de nabestaanden in bezit werden genomen door diep verdriet, stuitende verbazing en ingehouden woede. Samen zagen ze zijn allerlaatste vlammetje doven. Daar waar zij luisterden naar de klanken van zijn lievelings-CD en surrealistische toespraken. De leugens uit zijn leven verdeelden de drommen en iedereen weet dan wat de waarheid is, nietwaar?

Een zaal gevuld met lege stoelen.Voorin een paar rijen bezet met treurende schepen met gehesen zeilen aan glanzende masten. Achterin zaten en een paar wrakken van verstild zwartgeblakerd eikenhout. Het houtskool was al dood of niet aanwezig. De één streelde de kist en plakte een handzoen op het hout boven het lijk voordat ze de zaal uitliepen. De ander schold vanuit de tenen met hete tranen om wat nooit meer ongedaan of zachter kon worden gemaakt.

De koffiekamer werd na de plechtigheid verdeeld in twee kampen, er was ruimschoots plaats voor dertig man waar er wel honderd konden vertoeven. Sommigen sloegen de koffie en het saucijzenbroodjes af. Ze gaven de dochter een hand zonder te condoleren, om vervolgens huiswaards af te koersen. Dat was namelijk haar wens die tot stand was gekomen uit een gebrek aan rouw, het uitblijven van een gedeeld leven met haar vader en de puinhopen die hij achterliet in de levens van anderen die nu niet aanwezig waren. Condoleren na een crematie is niet altijd een vorm van medeleven met de nabestaanden. Toendertijd was het haar stelling waar slechts acht mensen het respect voor konden opbrengen. Van de overigen kreeg ze misprijzende blikken, vuil geloer en gesis.

De laatste wens van de dode werd druk en gulzig ingenomen. ‘Er mag gelachen en gedronken worden; ‘Bier en wijn moet aanwezig zijn na de plechtigheid’, schreef hij immers op geruit papier toen zijn hart het leven nog door zijn lichaam heen pompte. Een aantal dagen voor de crematie gaf zijn dochter de uitvaartverzorger toestemming om aan die wens tegemoet te komen. Datgene te laten serveren waardoor hij een leven lang niet in staat was een andere fout te maken, dan steeds weer dezelfde.

Dat zou de dode leuk vinden.

En ze dronken niet, maar ze zopen alsof de dood hen op de hielen zat: Gratis! Op zeshonderd euro extra-tempo Met de bierfles in de hand liepen ze losjes langs de respectloze dochter en haar familie naar buiten om voor het crematorium te kunnen roken. Daar waar de nabestaanden van een nieuw te cremeren overledene nog even moesten wachten tot ze naar binnen mochten van de raven. Met alle respect; Het getinkel van glas en het hardop lachen om een schuine mop, zou ze vast opvrolijken. Met lege flessen liepen ze weer naar binnen voor een nieuw flesje medeleven en zetelden de getreurden weer naast hun klessebessende mokkel met het halfvolle wijnglas in haar hand. Ze kletsten en staarden, na wat ze onhoorbaar elkaar vertelden, de kant op van de consumptielozen. Namen er nóg eentje, met een diep gevoel van eerbetoon.Voor de dode.

De serveerster serveerde en het kind van de overledene keek naar de wijzers van de klok.

Ook aan de wensen van een overledene komt namelijk altijd een einde, dacht ze.

 

Advertenties

Read Full Post »