Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Sprookjes uit het Noorden’ Category

‘Vader en moeder’

Tegen het einde van de middag aan het begin van de avond reden de Noorderling en ik met de eend Ulrum in, de trekweg op. Het huis lag aan de weg die langs een brede sloot lag. Aan de overkant van het water was een haast eindeloze verte die over akkerland heen strekte. Waar het riet groeide, daar was het water. Toen de motor van de eend afsloeg na het parkeren, viel een stilte van ruimte en vrijheid over mij heen die ik nog maar zelden ervaren had. De wind waaide, maar niet hard.De weekendtassen plukten we van de achterbank en we liepen via een smal pad langs de zijkant van het huis naar de achterkant van het totale pand dat bestond uit een woonhuis en een uitbouw die overliep naar een grote schuur die rook naar een stal. De voordeur werd niet gebruikt als hoofdingang. Nog voordat we de buitendeur van de bijkeuken bereikten stond zijn moeder al voor het raam van de achterkamer op om ons te verwelkomen.

Een grijze muis.

Ze was slanker dan mijn eigen moeder en ietsje kleiner ook. Haar gezicht was bedekt met een ragfijn dekentje donshaar en gesprongen adertjes. Ze had een grote neus waarvan de punt iets omhoog stak en twee treurige blauwe ogen er boven, omgeven door donkere kringen. Haar kleding was net zo kleurloos als haar kortgenipte, dunne bosje haar. Sierraden of een poging tot mascara waren ook niet op het feestje.Maar ze lachtte vriendelijk en stak haar hand naar me uit ;” Moi, Aafke. Koffie?” Via de bijkeuken liepen we door de keuken naar de achterkamer, waar we de tassen neerzetten.In de voorkamer waar de gordijnen gesloten waren, zat de broer van Chriet Titulaer in zijn eigen wondere wereld; op een monsterlijke donkerbruine relaxatie-stoel met zijn geitenwollen besokte voeten de hoogte in. Hij keek naar de t.v.

Terwijl ik achter mij Aafke al hoorde naderen vanuit de keuken met kopjes, rinkelende theelepeltjes en een thermoskan met koffie, liep ik de voorkamer in om me voor te stellen.De man pakte een afstandbediening en zette het beeld stil op de t.v. met een druk op de knop.Moi, Harko.” hij liet mijn hand weer los, zette zijn bril wat rechter op de neusbrug en liet de beelden weer bewegen op ’t scherm.

‘Kort van stof, stinkt een beetje, lijkt op Chriet Titulaer’, was mijn conclusie. Wist ik veel dat de man aan de ziekte van Crohn leed en dat hij de naam Chriet niet droeg.Terwijl ik nog verwachtingsvol naast het relaxatie-gevaarte stond , was Harko alweer met zijn gedachten in het televisiescherm verzonken. Zijn ringbaardje bewoog wat van binnen-naar buiten, doordat hij klaarblijkelijk een los velletje van zijn onderlip probeerde af te bijten van spanning. De Pin-Up-Club was in die tijd revolutionair, moet u weten.De bewoners hadden het niet breed, dat kon je makkelijk zien. Zowel op financieel, als op creatief gebied niet. Het huis was ingericht met strikt noodzakelijk meubilair en gevoelsmatig was de sfeer van deze inrichting blijven steken, ergens tussen Januari en Februari 1944.Alleen het synthetische Perzische tapijtje op de koffietafel in de achterkamer bracht wat kleur. En het Christus-aan-het-kruis-gevaarte, aan de wand van de voorkamer hing er ook gezellig bij, moet ik toegeven, in het schijnsel van het taboedoorbrekende licht van de t.v.

Met z’n drieën dronken we hete koffie met melk en suiker.

Hij keek liever samen met Jezus naar de t.v.


Read Full Post »

Inleiding.


Het was onmogenlijk van tevoren te weten wat de gevolgen voor de toekomst zouden zijn toen ik in September 1990 de vochtige poort van mijn vooronder opende voor een rijzige Groninger jongeman in benevelde toestand op de parkeerplaats, achter de Coop-supermarkt van het waddeneiland Terschelling. Ik fluisterde mijzelf na verloop van enkele dagen in het oor, dat de introverte Noorderling een plaats had veroverd in mijn hart en de Noorderling fluisterde een aantal maanden later door de hoorn van de telefoon, dat hij van plan was te verhuizen vanuit de wijdsheid van zijn geboortegrond, naar de drukte van de stad waarin ik zelf opgroeide.

Zo hokten wij half samen aangezien ik zelf het ouderlijk huis nog niet helemaal verlaten had. Hij leerde me, onder andere, dat ook vrouwen stofzuigen. Dat aardbeien kopen in Februari zwakzinnigheid verried en vele, vele andere handigheidjes die van pas zouden kunnen komen in een toekomstig zelfstandig leven, samen met hem, welteverstaan.

Spoedig liet hij mij, zij het sporadisch, kennis maken met zijn familie. Maar steeds frequenter werden het aantal ritten landopwaards waarvoor we dan meestal op een vrijdagmiddag met de weekendtas richting Groningen reden: Hij kon maar niet wennen aan de stad.

Pijn in je reet had je al ter hoogte van Assen, want zo comfortabel voelt een blauwe eend op wielen na zestig kilometer rijden al niet meer. Een oranje trouwens ook niet. We gromden met beslagen ramen en een klapperend linnen dakje Groningen voorbij. Deze schone stad was niet onze eindbestemming; deze was, zoals ik tevoren werd geïnformeerd, Ulrum, een kruimelvormig dorp dat gelegen was tussen uitgestrekte bieten-en aardappelvelden die zonder echt te ruiken, geurden naar vette donkergrijze klei. Bereikbaar vanaf Groningen-stad via een provinciale weg via Winsum en Leens en op een steenworp afstand van het Lauwersmeer, dat Friesland van Groningen scheidt.Wij reden nog net niet naar de Noordpool, zegt u maar gerust. Wij kwamen altijd en immer gebroken aan bij het ouderlijk huis van de  de introverte Noordeling; de oudste van de drie zonen.

Ulrum bestaat, denk ik, nog steeds. Al is het Ulrum van mijn herinneringen inmiddels zwaar gekleurd, dat maakt het verleden prettiger om naar terug te reizen in gedachten nu, ruim twintig jaar later. Heel wat keren ben ik er samen met de Noorderling op bezoek geweest van vrijdag tot en met zondag, zo om de drie weken.

Destijds kon ik die familiebezoeken niet of nauwelijks waarderen, maar blijkbaar hebben ze bij mij een grotere indruk achtergelaten dan dat ik toen kon vermoeden, aangezien ik nu de behoefte ben gaan voelen het Ulrum en sommige van hun bewoners vanuit mijn zwaar bijelkaar gefantaseerde herinneringen op schrift gestalte te geven.

En deze schetsen zullen, zo waarlijk helpe mij God, niet mals zijn!

Wordt vervolgd.

Read Full Post »

« Newer Posts