Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘gastcolumnist Jane Doe’ Category

  ONTBOEZEMING/ Ode aan Henk

Voor sommige vrouwen is het Brad Pitt, Johnny Depp of George Clooney. Anderen zoeken het bij Tom Cruise of Matthew -wasboordje- McConaughey.
Dichter bij huis schijnt Matthijs van Nieuwkerk vrouwen dol te draaien. Hugo Borst kan aan elke vinger een legioen krijgen. Het gerucht gaat zelfs dat er zonderlingen zijn die het met Nico D. zouden willen doen.
Mij niet gezien. Leuke mannen, daar niet van, maar ik droom er niet over en ik lig er niet wakker van.
Er is er wel eentje waar ik als volwassen vrouw al vele jaren een bakvissenzwak voor heb en vandaag krijgt die man een Valentijn-lofzang.


Is het een spetter van een kerel? Zo eentje die alle vrouwen benen van elastiek geeft als ie nog maar naar je kijkt?
Zo’n man bij wie een vrouw die hem ontmoet denkt: had ik nu vanochtend mijn haar maar gewassen?
Een man die linea recta op een sokkel kan? Gods kadootje voor de vrouwen?
Nee. Zo’n man is het niet.


Zijn blik laat kleine kinderen spontaan in huilen uitbarsten. Artsen schrijven het recept voor kalmeringspillen al uit voordat hij goed en wel zit.
Als de kapper hem ziet aankomen gaat de deur op slot.
Hij laat geen mogelijkheid onbenut om met iemand ruzie te zoeken.
Woest, bruut, aanmatigend, wrevelig, halsstarrig en azijnzeikerig.


Dat is de buitenkant voor wie niet verder wil kijken.
Ik zie een prachtige, grappige, aantrekkelijke, getalenteerde, ontroerende man.
Mijn Henk. Een Droomman. Gezicht op zeven weken onweer en toch de zon in je hoofd toveren. Een blik die de global warming 10 jaar terugwerpt en toch geen jas nodig hebben.
Hij doet het keer op keer. Henk maakt mij week. Henk laat mij huppelen. Hij heeft iets vertederends, iets jongensachtigs.


Ik wil over dat woeste Beethovenhaar aaien, ik wil zijn brilletje laten beslaan. Voor hem koken en naar zijn tirades luisteren.
Dat wil ik allemaal. Hij mag mij keer op keer vertellen hoe goed die en die voetballer is, hoe klote die verslaggever, wie er wel en niet kan schrijven, hoe kut Hilversum in elkaar zit, wie er deugt en wie niet. Ik hang aan zijn lippen en volg zijn bewegingen. Als een vampier wil ik zijn energie opzuigen.
Met ‘Onze Taal’ in de hand op de bank naast Henk zitten, dat is het wel zo’n beetje. Dat bereiken en dan dood.


Hij zal het nooit weten dat ik hem zo lief vind. Dat ik nooit om Harry moest lachen maar wel om hem. Maar goed, dat had ik ook al bij de Mounties dat ik niet om Piet kon lachen.
Wellicht zit ik ooit een keer in de zaal als hij een voordracht doet en dan zal ik in stilte genieten. Geen gevoel voor de bal? Ben je mal!
Ik zal na afloop op afstand toekijken hoe bewonderaars een handtekening vragen. Al de tijd wensend dat ik de zus van Maldini was.
Dat hij op mijn eerste liefde lijkt ga ik hem niet vertellen. Als 20 jarige had ik al een zwak voor oudere Henk mannen. Karakterkoppen. Mannen met slagersgezichten die een Kees de Jongen in zich meedragen. Daar moeten mijn armen om heen. Die moet ik verwarmen en geliefd laten voelen.


Henk zal mij ooit vinden. Of niet.
Ik heb er hoe dan ook vrede mee.
De dokter zegt dat ik er oud mee kan worden en daar houd ik me dan maar aan vast.

 

 


 


 

 

Advertenties

Read Full Post »