Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘columnist Jefta’ Category

 

Auditie terreur.
– door Jefta

Oplettende kijkers hebben de finale van Popstars 2009 / 2010 zien winnen door de sympathieke Wesley. Aanstekelijk was het aanvullende nieuws: Wesley zou zijn fulltime betrekking als bekistingtimmerman opzeggen omdat de verworven sterrenstatus daarvoor geen ruimte zou laten. Analoog aan dergelijk brekend nieuws en exemplarisch voor de doelgroep is dan de kop: “Wesley timmert niet meer aan de weg”. Juist wel, moet de schrandere redacteur minzaam glimlachend hebben gedacht; Het soort bevlogen redacteuren dat kappersbladenpubliek serieus wil laten geloven in een serie misvattingen over sterrendom en zangpubliek; Hetzelfde soort dat mij het toetsenbord op jaagt om met een vergelijkende invalshoek te komen:
Bestaansrecht.
Met mijn trompet in de hand stond ik zelf als kind tussen bewonderende familie. En ik was niet alleen. Gemiddeld waren er op de acht kinderen van mijn ouders vijf instrumenten te betasten; Allen grondig vernaggeld door een klaar gebrek aan muzikaliteit, maar het ging op verjaardagen toch maar om de nieuwigheid. Glanzende deuntjestoeters en glooiende snaar-divariussen in een roodfluwelen koffertje. Nooit verder dan Für Elise maar denderend wat een mooi ding zeg. Met kinderlijk dédain vroeg ik mijn oom wat hij op zijn beurt speelde. Bedachtzaam sprak hij: “Wie moet er dan luisteren?”
Jaarlijks rolt er een handvol auditieshow-winnaars van de band. Dat zijn 50 kleurlozen in 1 decennium, die allen uit dezelfde, door internetpiraterij, karige ruif vreten. Hossend fleuren ze na twee jaar bedrijfsfeesten op, en als ze niet en passant het bisexuele musicalpodium opgeduwd zijn vragen ze bij de grutter weer naar klantenkaarten. Ik moet bij de “hoe gaat het met”-rubriek vaak aan mijn oom denken.
Eerlijke jury.
Het dansje, loopje en deuntje van de vakjury is ook geen verrassing meer. ‘De kandidaten zijn deze keer wéér beter’, en: nog eens wegpinken die traan, nu naar camera 3! En dan de originaliteit: als Albert Verlinde op zeker gaat, door bij de Michael Jackson-zoektocht internationale dans-expertise in te huren met Dan Karaty, hoor ik na zijn bijdrage drie echo’s. Ook de onderlinge controverse en publiciteitszoekertjes zijn middels Gordons nekschot gemeengoed.
Uiterst logisch in termen van Hilversumse handigheid, maar wie duidt de wanhopige sterrendom-nomade de betrekkelijkheid als zijn witbetraand gezicht zich richt op de eerste wolf uit de roedel, klaar voor de gouden tekst die de euro’s zal doen rinkelen?
Misschien een taak voor de kapper.

Read Full Post »

 

De rijdende rechter

– door Jefta

Het aanbod aan tv-programma’s is vaak, als je een bundel zou maken, een magazine van de tijdgeest. Een blik in de Veronicagids van 10 jaar terug roept niet voor niets nostalgie en afkeer op: de mix die hoort bij ex-en en klassenfoto’s. En het actuele aanbod, met een achteloos favorietje altijd sluimerend op je computerscherm, doet vermoeden dat we leven  in een tijd van hysterische auditie en hijgerig voyeurisme bij boerenliefde en avondmaaltijd. Briljant speurwerk van de ManBijtHond-redactie enerzijds, en instant verbaal kopieerwerk van gelegenheidsjuryleden anderzijds, maar het blijft kansloos gluren.

Welnu, treedt thans binnen in de oase van authentieke volkspret; Vermaeckt u met klassieke rechtvaardigheid en snelrecht, gesneden in een montage voor jong en oud: De Rijdende Rechter. Het programma waar zorgvuldig het argument uitgebeeld wordt; geen eiser wordt onderbroken, geen verweerder gehinderd.

Zo ook afgelopen editie: da’s mien bok. Klinkt als het Drentse aapnootmies, maar behelst een verbitterde strijd over een uitgeleende prijsgeit. Woordgrappen van het onderhoudende Gordon-allooi in de keel smorend, verneem ik de gezette toon van de presentatrice Jetske: van ruilen komt huilen. (Bij de BZT-show keek ik noch wezenloos naar haar contouren en verlekkerd naar haar vruchtbaarheid, tegen het hellend decor van kinderpret; nu kom ik niet eens aan de opwinding toe, mits taalkoorts meetelt.)

Vaak is de TV de grapjesgenerator in mijn huiskamer en de host de aangever. Dit half uurtje provincieverdriet zette mij echter aan een dis van dubbelzinnigheden waar ik niet vaak had aangezeten. (meneer Hermans). Zo had het eindlettergreep-inslikkende gedupeerde stel een bok geschootn, reageerde de verweerder als een bok op de haverkist, zich in gedachten afvragend of de eiser wel klootn had om elke uitspraak geflankeerd door hoofdschuddende echtgenoot (had het wel gedacht, maar ja geitn in de kont kieken) te doen. Maar hij moest niet zo mekkeren. Zelf had ‘ie dat allerminst groene blaadje ook voortdurend nodig om de prijsbok van stal te halen, al was het om de bladderende schuurdeur tot dichtvallen te belemmeren.

En als de beste lichaamslengte-authoriteitsverhouding uit onze rechterlijke stal, mr. Visser, uitspraak doet op een paukeslagje, de allengs stotterende oudjes ten spijt, schuift het bokkepruikje nerveus op haar stoel. De bedachtzame dondersteen, ernaast, verschuift zijn eminente kerstman-baard, na het ongelijk een nieuwe seizoensklus met rendieren overwegend. Dan blijkt ook de zwakte van dit sterke format: de aftiteling. Die wil je niet! Minutenlang moet de ontreddering in beeld! De mooiste televisie breekt aan na het afsluitende gemurmel; Blackjack, het betwiste troeteldier, stormt aangelijnd de studio in. Het verweesde echtpaar klauwt herinneringsvol naar zijn zwarte vacht, vruchteloos, want dit is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen.

Read Full Post »